Μάνα είναι μονο μία....

Πράγματα που έμαθα από τη μητέρα μου:
1.Από τη μητέρα μου έμαθα να εκτιμώ μια δουλεία που έχει γίνει με κόπο.
"Αν πρόκειται να σκοτωθείτε με τον αδελφό σου, πηγαίνετε εξω. Μόλις τέλειωσα το καθάρισμα!"

2.Από τη μητέρα μου έμαθα για την προσευχή
"Προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί κακομοίρη μου ,αλλιώς..."

3.Από την μητέρα μου έμαθα για τη λογική
"Δεν έχει γιατί. Γιατί το είπα εγώ."

Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί είναι άδικο φίλε να μην παίζεις σωστά…

Είναι στιγμές που ορκιζόμαστε στον εαυτό μας πως θα διαγράψουμε οριστικά από μέσα μας κάποιους ανθρώπους που μας πλήγωσαν, που μας πόνεσαν άδικα… (Μα πόσο γελιόμαστε στ’ αλήθεια ποτέ δεν θα τα καταφέρουμε...) Πάντα θα κρατάμε μέσα μας τους ανθρώπους και τις στιγμές που περάσαμε μαζί τους. Μπορεί να μπήκαν στη ζωή μας κάπως παράξενα, μπορεί να τους αγαπήσαμε ακόμα με πολύ παράξενο τρόπο και για πολλούς ίσως και ακατανόητο… Μα ότι κι αν έγινε… όπως κι αν έγινε… έγιναν πια κομμάτι μας, μέρος της ζωής μας.

Διαβάστε περισσότερα »

Μοιρασμένα – αμοίραστα μυστικά…

Άπειρες φωτογραφίες…  Άπειρες στιγμές… Άπειρα χαμόγελα… Άπειρες πλάκες… Άπειρα μοιρασμένα μυστικά… Αυτά που σε φέρνουν πιο κοντά… Αλλά εμείς είμαστε μακριά… Μακριά κι από στιγμές, κι από χαμόγελα, κι από πλάκες, κι απ’ τα μοιρασμένα – αμοίραστα μυστικά… Τόσα χρόνια… Μα τόσα χρόνια... Και δεν είχαμε ούτε μία μέρα, αδελφή ψυχή μου… Γιατί; Ούτε μία μέρα… Η αγάπη μου για σένα, όμως, είναι άπειρη… Ξέρεις...

Διαβάστε περισσότερα »

Με αγκάλιασε σαν τριαντάφυλλο…γέμισε τα σωθικά μου ευωδία και το σώμα μου πληγές… Αιμορραγώ στην αγκαλιά της και εκείνη μου ψιθυρίζει:
"Συγνώμη που σε πονάω… Δεν θέλω να σε πληγώσω αλλά το κάνω… Θα το κάνω κάθε φορά που σε αγκαλιάζω…."Κλείνω τα μάτια και η μυρωδιά της με πλημμυρίζει…"Σε λατρεύω…"

Διαβάστε περισσότερα »

Έρως ανίκατε μάχα…

Δηλαδή… "Έρωτα ανίκητε στη μάχη… "Κανείς εσένα δε μπορεί να σε νικήσει… Αυτή είναι η δύναμή σου… Να επιζείς με τρόπο ανεξήγητο μέσα από τις πιο δύσκολες, περίπλοκες και αδιέξοδες καταστάσεις… Κάνεις τη καρδιά να σφυροκοπά, σφίγγεις το στομάχι, κάνεις το σώμα να τρέμει για τη δική σου λαχτάρα, γαληνεύεις τη ψυχή… Και είναι τόσο ωραίο… Είναι υπέροχο… Μα κάποια στιγμή – πάντα στην ωραιότερη στιγμή σου – έρχεται η πιο σκληρή σου αντίπαλος…

Διαβάστε περισσότερα »

Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου

Έχω κρυμμένη στα στήθια μου την έκρηξη που θα διαλύσει τα κύτταρά σου και θα σε πετάξει στον ουρανό.. Είμαι ένα κόκκινο φύλλο σ' ένα ορμητικό ποτάμι... Αν κυνηγάς τις χίμαιρες , πέσε μέσα να με πιάσεις... Αν δεν το κάνεις , αν δειλιάσεις , δεν είσαι για μένα... Φύγε..Δε σε συνάντησα ποτέ... O πιο ισχυρός γνώμονας ...ξέρεις τι μετράει τελικά; Ποια χέρια θα σ' αγκαλιάσουν και θα κάνουν το δέρμα σου να δακρύσει... Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς αναπνοή στ' αστέρια...

Διαβάστε περισσότερα »

Δε συμμετέχω άλλο

Δε συμμετέχω άλλο σε αυτή τη παρτίδα των συμβιβασμών. Παραιτούμαι. Αλλάζω τροχιά...αλλάζω φορά, αλλάζω...εμένα. Μεταμορφώνομαι. Προσδοκίες μιας διαδρομής δίχως εμπόδια. Μονάχα στρωμένη με ροδοπέταλα. Αυτό θέλω. Θέλω; Κι όμως πάντα κάτι μου φταίει.  Κάτι μου λείπει... Το λένε τα μάτια μου. Στάζουν παράπονο. Τι θέλω; Δε πρέπει να κλαίω, αναζητώντας το, μα κάποιος μου είπε ότι είναι καλό...καθαρίζουν τα μάτια, αδειάζεις, είναι κάλο να μιλάς με δάκρυα... Ποιος ξέρει το κάλο μου; εσύ; εγώ; οι άλλοι;

Διαβάστε περισσότερα »

Ανόητες αγάπες

Όταν αγαπάς αληθινά, καταρχάς δεν αγαπάς μέσα σε δυο μήνες.... Χρειάζεται χρόνος για να γεννηθεί αυτό το συναίσθημα στην καρδιά... Απαιτείται μεγάλη υπομονή για να καρποφορήσει αυτό το πανέμορφο συναίσθημα.... Η αγάπη είναι αρετή, είναι πιο δυνατή από τον έρωτα, πιο γλυκιά από το πάθος... Η αγάπη φέρνει εμπιστοσύνη, σεβασμό, κατανόηση... Κοιτάζεις τον άλλον στα μάτια και βλέπεις ότι το βλέμμα του αγγίζει την ψυχή σου.. Αυτό είναι αγάπη! Όταν θέλεις εκείνος/η να είναι ευτυχισμένος/η όπου και αν βρίσκεται, σε όποιον και αν ανήκει... Αυτό και μόνο αρκεί...

Διαβάστε περισσότερα »

Πριν με κρίνεις.

Πριν κρίνεις το παρελθόν μου, τη ζωή μου, το χαρακτήρα μου, περπάτησε με "τα παπούτσια μου", πέρνα από το "μονοπάτι που ταξίδεψα", ζήσε με "την ψυχή μου, τις αμφιβολίες, τους φόβους, τον  πόνο και το γέλιο μου"...

Όταν κι εφόσον ζήσεις τη ζωή μου, τότε θα σου δώσω το δικαίωμα να με κρίνεις!

Διαβάστε περισσότερα »

Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς

Η γυναίκα μου μου πρότεινε να βγω με την μητέρα μου μια μέρα. Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντας με. ‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσε της χρόνο.’ ‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα. ‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η...

Διαβάστε περισσότερα »

Η ιστορία δυο φίλων που περπατούσαν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο. Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:

ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:

Διαβάστε περισσότερα »

Κι όταν ο άνθρωπος χρειάζεται έναν άλλο άνθρωπο κοντά του, τότε τι κάνει;

Κάποτε ήταν ένα δέντρο. Μια μέρα το έκοψαν και μέσα σε κάποιο μαραγκούδικο το έκαναν τραπέζι. Εκεί έμαθε πως από δω και πέρα θα ζει με τέσσερα πόδια όπως τα ζώα. Όμως δεν θα μπορεί να περπατάει όπως εκείνα, γιατί θα ζει με καρφιά, αφού ο άνθρωπος ό, τι χρειάζεται το φτιάχνει όπως τον βολεύει και το καρφώνει για να το κρατάει κοντά του. Στα χρόνια που πέρασαν το τραπέζι είδε και άκουσε πολλά,

μα καθόλου δεν μιλούσε για να μην τρομάξει με τις σκέψεις που έκανε τους γύρω του, το αφήσουν μονάχο και όταν έρθει η ώρα το πετάξουν κι αυτό εκεί που πετάνε όταν παλιώνουν όλα τα παράξενα και περίεργα έπιπλα. Μόνο τα βράδια που όλοι ησύχαζαν και θόρυβος δεν ακουγόταν από πουθενά,έκανε στον εαυτό του πάντα την ίδια ερώτηση, πάντα ψιθυριστά, πάντα σχεδόν άηχα.

"Κι όταν ο άνθρωπος χρειάζεται έναν άλλο άνθρωπο κοντά του, τότε τι κάνει;
"Τον φτιάχνει κι αυτόν όπως τον βολεύει και τον καρφώνει ; " 

Διαβάστε περισσότερα »

Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν νιώθω τίποτα.

Καμιά λύπη για εκείνα που αφήνω πίσω.

Δεν τρέχουν δάκρυα  από τα μάτια μου. (άλλωστε κλαίνε όσοι στο βάθος ελπίζουν…)

Και εγώ δεν στηρίζω πια την ελπίδα μου στα παλιά.

Γιατί  κουράστηκα να προσπαθώ, κουράστηκα να αγαπώ μόνο εγώ…
Γιατί είναι άδικο…

Λένε πως η  αφοσίωση στο παρελθόν μοιάζει σαν ένα είδος θανάτου πάνω από το χώμα.

Αλλά συγχωρέστε με εγώ θέλω να ζήσω…

 

 

Διαβάστε περισσότερα »

Και οι δυο χάνουμε...

Με το να σε χάσω και να με χάσεις

και οι δυο χάνουμε...

Εγώ γιατί ήσουν ότι περισσότερο αγαπούσα

κι εσύ, γιατί εγώ ήμουν αυτός που πιο πολύ σ' αγάπησε...

Διαβάστε περισσότερα »

Mιλάς και δεν ακούγεσαι

Είναι φορές που μιλάς και δεν ακούγεσαι. Δεν είναι γιατί δεν έχει δύναμη η φωνή σου. Ούτε γιατί είναι αδύναμα τα θέλω σου. Είναι γιατί...Κανείς δεν νοιάζεται...Για όσα λες και όσα θέλεις ... Και είναι πιο εύκολο να μην σε ακούν...Από το να σου πουν τα ψέματα που ζητάς ...

Και τότε εσύ τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις; Να μαζέψεις όσα σκόρπισες. Να σκορπίσεις όσα ένιωσες. Να κρατήσεις ένα χαμόγελο. Από εκείνα που σου χάρισε. Να αφήσεις στα χέρια του. Την δανεική ελπίδα...Και απλά να φύγεις ...

Να εξαφανιστείς .... Αν μπορείς ....

Διαβάστε περισσότερα »